مردی که زیر باران رفت را،

                                  دیدم.

از روزنه ی پنجره ای که نیمه باز بود.

مردی که سایه اش بر تمام شهر،

                                            تا انتهای بام های دور،

                                                                          دراز بود!

زمین در امتداد قدم هایش نشست می کرد

                                                           و به خاک می غلتید.

زمان میان هجوم گام هایش،

                                      گم بود و می ترسید!

و دختری که آشفته بود، موهایش

                                           از پس پنجره ای می آمد،

                                                                           دست زیر چانه اش می انداخت،

                                                                                 و نگاهش سراسر راز می شد.

مردی که زیر باران رفت را ، دیدم.

                                                       مرتضی بهداد زمستان ۱۳۸۷